Κώστας Μ. Οικονόμου (1943-2007)

Ο Κώστας Μ. Οικονόμου κατάγεται από το χωριό Νεγάδες Ζαγορίου και τα πρώτα παιδικά του χρόνια τα έζησε στην Πωγωνιανή, όπου ήταν διορισμένος ο φιλόλογος πατέρας του ως καθηγητής.

Φύση ανήσυχη, με ιδιαίτερη έφεση προς τη δημιουργία, μαζί με τις εγκύκλιες σπουδές του στα Γιάννενα, μαθήτευε, τις ελεύθερες ώρες του, και στο εργαστήριο Αργυροχοΐας- Χρυσοχοΐας του αρχιμάστορα Σπύρου Γκόγκου, προσεγγίζοντας έτσι τα μυστικά της Γιαννιώτικης τεχνικής του σκαλίσματος και της καλλιτεχνικής διαμόρφωσης των ευγενών μετάλλων.

Το 1964, με την εγκατάστασή του στην Αθήνα, αρχίζει πλέον να πραγματοποιεί τα σχέδια του γύρω από τις εικαστικές τέχνες, που ήταν ο κύριος στόχος της ζωής του. Περιέρχεται τα Μουσεία της πόλεως, επισκέπτεται την Ολυμπία και άλλους αρχαιολογικούς χώρους, παρατηρεί προσεκτικά την αρχαία τέχνη και σχεδιάζει συνεχώς.

Το 1971 (υπότροφος του Ι.Κ.Υ.), απεφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Γλυπτική-καθηγητής Γιάννης Παππάς), τελειώνοντας ταυτόχρονα και τα μαθήματα Διαφήμισης - Διακόσμησης και Σκηνογραφίας, της ίδιας σχολής, στο φροντιστήριο του καθηγητή Βασίλη Βασιλειάδη.

Κατά τη διάρκεια της μαθητείας του στην ΑΣΚΤ, του απονεμήθηκαν , τιμητικώς, για τις επιδόσεις του, βραβείο για το σχέδιο (1968), έπαινος Μαρμαροτεχνίας (1962) και έπαινος Σχεδίου και Πλαστικής (1970).

Αμέσως μετά για να ενημερωθεί καλύτερα, ταξίδεψε στην Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία και Ισπανία και επισκέφτηκε Μουσεία και καλλιτεχνικούς χώρους, όπου αφιέρωσε πολύ χρόνο, μελετώντας από κοντά τα μεγάλα έργα που βρίσκονται εκεί.

Το 1972 και το 1973, με διετή μεταπτυχιακή υποτροφία από το Ι.Κ.Υ. και με την καθοδήγηση των καθηγητών της ΑΣΚΤ, Γ. Παππά, Δ. Καλαμαρά και Ι. Μόραλη που τον εκτιμούσαν ιδιαίτερα για τις ικανότητές του, ασχολήθηκε προσεκτικά, με την μελέτη των Αρχαίων Ελληνικών Μνημείων κι έγραψε, για τούτο, σχετικό δοκίμιο, που προκάλεσε αίσθηση με τις πρωτότυπες παρατηρήσεις του.

Το 1972, σε ειδική τελετή, βραβεύεται από την Ακαδημία Αθηνών, γιατί μια κρύα και βροχερή μέρα του χειμώνα, έξω από την Αίγινα, με κίνδυνο της ζωής του, διέσωσε από βέβαιο πνιγμό νεαρή γυναίκα που είχε πηδήξει στην ταραγμένη θάλασσα από το πλοίο της γραμμής με σκοπό να αυτοκτονήσει.

Διοργάνωσε ατομικές εκθέσεις και συμμετείχε σε ομαδικές, τόσο εδώ στη χώρα μας, όσο και στο εξωτερικό, αποσπώντας πολύ καλές κριτικές για το έργο του. Ειδικοί μελετητές επισήμαναν αμέσως , ότι ο τρόπος με τον οποίο εκφράζεται "συνιστά ασυνήθιστη , και πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση, στην περιοχή της Τέχνης"

Το 1978, συγκεντρώνοντας τα απαραίτητα προσόντα και με την επίμονη προτροπή διαφόρων ομότεχνων και καθηγητών, έθεσε υποψηφιότητα για την έδρα της Γλυπτικής στην ΑΣΚΤ και ενώ όλα έδειχναν ότι θα την "κέρδιζε", τελικώς δεν εξελέγη .

Κατά διαστήματα , επιθυμώντας να προσφέρει όσο μπορούσε περισσότερα, και χωρίς να αποσπάται από το κυρίως έργο του, που ήταν η Γλυπτική και η Ζωγραφική, δίδασκε σε Λύκεια της Αθήνας και των Ιωαννίνων, το μάθημα της Καλλιτεχνικής Δημιουργίας, τονίζοντας, ιδιαίτερα , στους μαθητές , την αναγκαιότητα της αισθητικής καλλιέργειας. Στις παραδόσεις αυτές , διάβαζε μάλιστα, και το δικό του δοκίμιο, όπου σημειώνει, με τρόπο πειστικό, ότι "η αισθητική που είναι η ίδια η ομορφιά, πρέπει να αποτελεί κυρίαρχη μέριμνα κάθε ανθρώπου, που θέλει να αποφύγει τον υποβιβασμό και την βαρβαρότητα".

Τα καλλιτεχνικά του ενδιαφέροντα περιελάμβαναν και τη Λογοτεχνία, την οποία παρακολουθούσε προσεκτικά , μαζί με το υπόλοιπο έργο του,

Έγραψε και εξέδωσε τέσσερα βιβλία με ποιήματα και πεζά.

• "Αναδυόμενη σιωπή" , ποίηση, Αθήνα 1981
• "Ο Γρανίτης περιμένει να λαξευτούν οι καινούργιες λέξεις", πεζογραφία, Αθήνα 1996
• "Ελεγεία εις Πλάγιον Άνεμον", ποίηση, 1996
• "Δεγινάτωρ Κούρος", πεζογραφία και ποίηση, Ιωάννινα 2000,

ενώ αρκετά άλλα κείμενα του (μελέτες, δοκίμια και ποιήματα) τα δημοσίευσε σε διάφορα έγκυρα περιοδικά της χώρας.

Για τη λογοτεχνική του αυτή δραστηριότητα, η υποδοχή υπήρξε πολύ θετική. Διακεκριμένοι κριτικοί επεσήμαναν, αμέσως, αυτή την ποιητική του εμφάνιση κι έγραψαν πολά και σημαντικά, για την πρωτότυπη εκφραστική του δύναμη.

Αλλά και η αθλητική του δράση υπήρξε σημαντική. Η Άρση Βαρών, η Ενόργανη Γυμναστική και η Κολύμβηση ήταν τα αθλήματα που προτιμούσε. Και οι διακρίσεις του βέβαια , ήταν κι εδώ πολλές.

Ο Κώστας Μ. Οικονόμου, λόγω σοβαρού νοσήματος, αναγκάστηκε να περιορίσει όλες αυτές τις δραστηριότητές του και πέθανε ξαφνικά στην Αθήνα, τον Φεβρουάριο του 2007, αφήνοντας πίσω του , σημαντικό εικαστικό και λογοτεχνικό έργο που δεν έχει ακόμη αξιοποιηθεί . Ήταν 64 ετών.

(βιογραφικό σημείωμα από το λεύκωμα "Κώστας Μ. Οικονόμου, Εικαστικά - Λογοτεχνικά" Ιωάννινα 2010 ,επιμέλεια Γιώργος Μ. Οικονόμου).